اسالم - خلخال، ييلاق متش

اسالم - خلخال

عنوان : ييلاق متش، كوهپيمايي صبحگاهي
تاريخ : خرداد نود و پنج

لينك كانال تلگرام وبلاگ سفر به ديگر سو

سفر دو روزه ما به جاده ی زیبا و رویایی اسالم به خلخال با پیشنهاد آقا بابک شروع شد.تصمیم گرفتیم با سه خانواده برای دو روز از شهر دور شویم و به چند ییلاق این منطقه سری بزنیم.این جاده را از راه برگشت از سرعین اردبیل، سال 89 یکبار رفته بودم و خاطرات به یادماندنی ای را رقم زدیم.

از يك مغازه كمي خوراكي خريديم كه مغازه دار با چرتكه حساب مي كرد

 مسیری که اینبار پیمودیم با مسیر قبلی تفاوت داشت و توقف ما در ییلاق متش پس از پیمودن مسیری مه آلود و اسکان یک شب در یکی از کلبه های این روستا تجربه ای متفاوتی را رقم می زد.

خانه هاي اجاره اي زيادي براي اجاره بود اما به خاطر مسافران كمي گرانتر اجاره مي رفت و در روزهاي عادي مي شود با يك سوم هزينه اين كلبه ها را اجاره كرد.

كلبه اي كه اجاره كرده بوديم

مه به روستا که می رسید همه خانه ها را در خود پنهان می کرد. لمس مه برايمان لذت بخش بود. شب سر ایوان نشستیم و به چراغ های روشن خانه ها نگاه می کردیم و چای می نوشیدیم. آب چشمه با ما فاصله نداشت و از آنجا که من به هر روستایی و یا قریه ای می رسم دوست دارم آب چشمه آنجا را بنوشم، اینبار هم مسئولیت آوردن آب را از چشمه بعهده گرفتم.

كلبه در شب

 صبح در تاريكي هاي خواب آلود، تنها شفق است كه چشمم را خيره مي كند

منظره هايي كه مي ديديم نمايي است كه در عكس هاي بعدي مشاهده مي فرمائيد

نماي بيروني از پنجره

پاهايم براي قدم زدن در اين طبيعت بي قرارند

فردا صبح زود با آقابابک و آقا بردیا و همسرم برای یک کوهپیمایی سبک قبل از اینکه مردم روستا و مسافرانی که از راه های دور و نزدیک آمده بودند، از خواب بیدار شوند، کوهپیمایی را شروع کردیم.

بابك و برديا جلوتر از ما حركت مي كردند و ما هم با كمي فاصله عكاسي مي كرديم و زيبايي هاي اين طبيعت را به خاطر مي سپرديم

دو ساعتی پیاده روی و رسیدن به بالاترین نقطه منطقه، منظره ای به خصوص را برایمان نمایان کرد. خانه هایی که با طلوع آفتاب بیدار می شدند و چوپانانی که گله ی گوسفندها را برای چرا برده بودند، داشتند برمی گشتند و زیبا این بود که در کوه اول صدای زنگوله ها شنیده و بعد گله ها پيدايشان مي شد. كمي بعد تعداد زیادی بز و گوسفند از کوه سرازیر شدند. بزغاله هایی که برای خوردن شیر به سمت مادرانشان می دویدند و با آن صداي ظريف لرزان، صدايشان مي زدند...

سايه هايمان طلوع مي كنند

گاوهاي سرخ در منظره اي سبز

منظره اي با انبوه درختان كاج از بام كوه

كفشدوزك و گل و سنگ ...

آبادي

در راه برگشت با یکی از محلی ها همصحبت شدیم و از این روستا پرسیدیم. می گفت در پاییز و زمستان کل این کلبه ها زیر برف می روند و با رسیدن بهار، با آب شدن برفها از از خواب زمستانه بیدار می شوند. مردمان روستا صمیمی و خوش مشرب اند و این مرد هم نمونه ای از آنها بود که دائم برای صرف چای و صبحانه ما را دعوت می کرد. 

مسير برگشت از كوه

رد پاي ماشين هايي كه تا بالاي كوه مي رفتند و به گمانم آب مي آوردند

همسرم در جاده ايستاده بود تا صداي بزغاله ها را ضبط كند

مهرباني هست

وقتی به کلبه برگشتیم تازه همسفران ما از خواب بیدار شده بودند. در سفر همسفرانی همراه می شوند که همیشه کمک رسان و مسئولیت پذیرند و بودنشان برای گروه دلگرم کننده و خوش یمن است و با انگیزه و شادمان گروه را دائما به رفاقت و دوستی دعوت می کنند و کارها را هر چه می توانند ساده می گیرند و لحظه ای دست از فعالیت های مثبتشان نمی کشند. همسفری با این دوستان افتخار و همراهی با ایشان مایه مباهات است. اینجا صمیمت شعله می گیرد و سفر در اصطلاح به آدم می چسبد. دغدغه ها کمرنگ می شوند و لحظات با هم بودن بیش از پیش پررنگ. 

اين جاده ادامه دارد ...